Starczowzroczności nie da się zatrzymać ani cofnąć, ponieważ jest ona efektem naturalnych zmian w strukturze soczewki oka — jednak można skutecznie skorygować jej objawy, odzyskując komfort czytania, pracy przy komputerze czy korzystania z telefonu bez okularów. To jedna z niewielu wad wzroku, która pojawia się niezależnie od tego, czy wcześniej mieliśmy „dobry wzrok”.

W przeciwieństwie do krótkowzroczności czy nadwzroczności, korekcja starczowzroczności wymaga uwzględnienia jednocześnie widzenia do dali, do bliży, a często również na średnich odległościach (np. ekran komputera). Dlatego dobór metody — od soczewek multifokalnych, przez technikę monowizji, po zabiegi laserowe — zawsze poprzedzony jest szczegółową rozmową o codziennych przyzwyczajeniach wzrokowych pacjenta.

Wielu pacjentów po 45. roku życia decyduje się na korekcję starczowzroczności przy okazji leczenia innej wady wzroku lub pierwszych objawów zaćmy — w takiej sytuacji refrakcyjna wymiana soczewki pozwala rozwiązać oba problemy jednocześnie, dzięki wszczepieniu soczewki wieloogniskowej.